Nurullah Ataç'ın hayatı ve eserleri yeniden gündemde

Türk Dil Kurumu (TDK), yazar Nurullah Ataç'ı anma paylaşımında dünyaca ünlü ABD'li şair T. S. Eliot'ın fotoğrafını kullanarak sosyal medyada gündem oldu. 17 Mayıs 1957'de İstanbul'da hayatını kaybeden Nurullah Ataç, Türk edebiyatında deneme ve eleştiri türlerinin önemli isimlerindendir.

Nurullah Ataç kimdir? Hayatı ve Eserleri

21 Ağustos 1898'de İstanbul'da doğan Nurullah Ataç, Joseph von Hammer'in "Osmanlı Tarihi" adlı eserini Türkçeye çeviren Mehmed Atâ Bey'in oğludur. Babasının görevi nedeniyle iyi bir eğitim alan Ataç, Galatasaray Lisesi'nde okuduktan sonra İsviçre'de eğitimine devam etti. 1919'da İstanbul'a dönerek İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'ne girdi ancak öğrenimini tamamlamadı. Fransızca öğretmenliği ve tercümanlık yaptıktan sonra 1945'ten itibaren Cumhurbaşkanlığı çevirmeni olarak görev yaptı.

Nurullah Ataç, Türk Dil Kurumu yayın kolu başkanlığı görevini de üstlendi. İlk şiirleri Dergâh dergisinde yayımlandı. Fransız, Latin ve Rus klasiklerinden çeviriler yaptı. Gazete ve dergilerde eleştiri ve deneme türünde yazılar yazarak Türk edebiyatında izlenimci eleştirinin ilk örneklerini verdi. Akşam gazetesinde tiyatro eleştirmenliği yaptı. Hakimiyeti Milliye, Ulus, Milliyet, Tan, Posta, Cumhuriyet, Son Havadis, Dünya gazetelerinde ve Türk Dili, Varlık, Yedi gün, Ülkü, Seçilmiş Hikayeler dergilerinde yazıları yayımlandı.

Nurullah Ataç'ın Türk Tiyatrosuna Katkıları

Ataç, yazı yaşamına 1921’de Dergâh’ta yayımlanan “Türk Tiyatrosunda İlk Göz Ağrısı” adlı tiyatro eleştirisi ile başladı. 1921-1957 yılları arasında tiyatro hakkında yaklaşık 125 yazı yazdı. Batılı tiyatroyu yakından tanıyan Ataç, Türk tiyatrosunun ve seyircisinin Batı'nın seçkin oyunlarını oynayacak ve izleyecek düzeye gelmesi için çaba harcadı. Tiyatro eleştirileriyle Türk tiyatrosuna yol gösterici oldu.

Vefatı ve Eserleri

1955 yılında gut ve şeker hastalığına yakalanan Nurullah Ataç, eşinin aynı yıl vefat etmesinin ardından karaciğer ve böbrek rahatsızlıkları yaşamaya başladı. 17 Mayıs 1957'de İstanbul Numune Hastanesi'nde hayatını kaybetti. Başlıca eserleri şunlardır: Günlerin Getirdiği (1946), Karalama Defteri-Sözden Söze (1952), Ararken (1954), Diyelim (1954), Söz Arasında (1957), Okuruma Mektuplar (1958), Günce (1960), Prospero ile Caliban (1961), Söyleşiler (1962), Günce 1-2 (1972), Dergilerde (1980), Sevgi Üzerine Sözler.

Nurullah Ataç, deneme ve eleştiri yazılarıyla İstanbul'un kültür hayatına önemli katkılar sunmuş, Türk edebiyatının gelişiminde önemli bir rol oynamıştır. Özellikle tiyatro eleştirileri, dönemin tiyatro sanatının gelişimine ışık tutmuştur.